Bölüm - 293

[292] İyi Gün Dostu Paylaşım mı? 3

"Vay canına, yok yok demediğin laf kalmadı. Peki, bizim Başkan Lee ne istiyor? Açıkça konuşalım bakalım."

"Çimento."

Başkan Ju Taesik yerinden fırladı ve isteksizliğini belli etti.

"Ah be dostum, olmaz o iş. Çimentoyu kardeşimin ekmek teknesi olarak bırakmalıyız. Zaten para kazanan tek işi o. Onu da tamamen alırsan geriye sadece posası kalır."

"Kardeşiniz derken, Başkan Ju Minsik'i mi kastediyorsunuz...?"

"Evet. Ne kadar beceriksiz olursa olsun, o benim kanımdan. Onu işsiz güçsüz, boş gezenin boş kalfası gibi yaşamaya bırakamam, değil mi?"

"O halde Genel Tasarım ve Rotem'i de ekleyin lütfen. Başka bir şey talep etmeyeceğim."

"Rotem mi?"

Aniden ortaya atılan şirket, Daehyeon Rotem.

Daehyeon Rotem, demiryolu araçları ve savunma sanayi alanında faaliyet gösteren bir şirketti. İnşaat sektöründe değil, otomotiv iştirakiydi, bu yüzden Başkan Ju Taesik'in şaşkın bir ifade takınması gayet doğaldı.

"Savunma sanayinin kilit bir iş olduğunu bildiğim için onu istemiyorum. Sadece demiryolu araçları bölümünü devredin."

Başkan Ju Taesik bunu kolay kabul edemedi. Çok kârlı bir iş değildi ve büyük bir ölçeği yoktu, bu yüzden hırs yapılacak bir şirket değildi. Özellikle bunu istemelerinin nedeni merak konusuydu.

"Zaten HW Otomotiv bizi yakından takip ederken küçülmeye başlamışız, bir de kalkıp demiryolunu mu alacaksın? Haydi oradan, resmen haydut gibisin dostum."

"Abi. Ben otomotiv işine zerre kadar karışmıyorum; Jo Daeho Başkan'ın tek başına yürüttüğü bağımsız bir şirket sayılır. Kendisi benden ufak bir rica etti. Demiryolu araçları teknolojisini güvence altına almak istediğini söyledi. Adı üstünde, ben de başkanım, lütfen benim itibarımı koruyun. Zaten büyük bir kâr kapısı da değil ki?"

Tam teşekküllü bir otomotiv şirketi olmak için destekleyici ağır sanayi şarttır. HW Otomotiv'in zayıf noktası da ağır sanayinin olmamasıydı... Başkan Jo Daeho bu zayıflığı tam olarak biliyordu.

"Peki, o zaman sadece Rotem'i al. Genel Tasarım sende kalsın. Nasıl?"

Birkaç yan dalı masaya koyup kaldırdılar, ancak sonunda ikisi de istediklerini aldı.

"Tamamdır. Öyle yapalım."

Başkan Lee Hakjae memnuniyetle başını salladı ve gülümsemesini yüzünden sildi. Şimdi Başkan Ju'nun sözünü teyit etmesi gerekiyordu.

"Peki, kardeşinizin yönetim haklarını nasıl sonlandırmayı düşünüyorsunuz?"

"Onun elindeki hisselerin tamamını ben devralacağım. Bu durumu çözme koşuluyla. İflas edip havaya uçacak bir durumda, onun elinden ne gelebilir ki?"

"Bir aksaklık çıkmayacağına inanıyorum."

"Merak etme. Hisseleri devralıp inşaat ve diğer iştirakleri güzelce paketleyip sana devredeceğim. Ha, bir ricam var; çok fazla kişiyi kapı dışarı etmemeye çalış. Ne de olsa uzun zamandır Daehyeon'un ekmeğini yiyorlar."

"O konuyu ben hallederim. Yapılandırma kaçınılmaz çünkü."

Boş bir söz olsa bile, herkesi kucaklayacağına dair konuşmadı.

"Ne de olsa... tam bir bıçak gibisin. Başkan olacak kadar yükseldin, biraz yumuşamış olman gerekirdi oysa ki..."

"Abi'nin karşısında başkan taklidi yapsam neye yarar ki? Haha."

Coşkuyla gülen Lee Hakjae'yi gören Başkan Ju Taesik hafifçe yüzünü ekşitti.

"Sunyang için endişeleniyorum. Jin Dongki, o arkadaş... Duracak yer bulamayacak gibi görünüyor."

"Kardeşlerin zor zamanları. Ben de kendisine bir şirket bırakırım. Ekmek parasını kazanması lazım."

Başkan Ju Taesik, Lee Hakjae'nin bırakacağını söylediği şirketin ne olduğunu merak etti.

***

"Siz, sizler cüret edip de..."

Başkan Yardımcısı Jin Dongki, yükselen öfkesi yüzünden konuşmasına devam edemedi.

Ancak onu çevreleyen banka başkanları, Başkan Yardımcısı Jin Dongki'nin ruh halini umursamadan soğuk bir tavırla baskı yaptılar.

"Bu, dikkatlice alınmış bir karardır. Saygısızca konuşmayın, Başkan Yardımcısı Jin."

"Bu, sadece Sunyang İnşaat ile biten bir sorun değil. Ödeme garantisi verdiğiniz diğer iştirakler ve Sunyang Grubu'nun tamamı sarsılacak. Finans sektörü olarak bu şok dalgasını hafife aldığımızı düşünmüyorsunuz, değil mi?"

"10 yıl önceki döviz krizini unuttunuz mu? Yüzlerce milyar won yüzünden ilk 10'daki birkaç holdingin nasıl dağıldığını gördük. Aradan daha 10 yıl geçti. Şimdi ise bunun 100 katından fazla, trilyonlarca won tutarında bir iflasın eşiğindeyiz. Bunu durdurabileceğinizden emin misiniz, Başkan Yardımcısı Jin Dongki!"

Başkan Yardımcısı Jin Dongki'nin dili tutulmuştu, ancak öylece boyun eğemezdi. Yönetimden çekilmek, grubu tamamen bırakmak anlamına geliyordu.

Babası Başkan Jin, sorun çıktığında sadık adamlarını kukla olarak atayıp perde arkasından yönetimi sürdürebiliyordu, ancak finans sektörü şimdi tüm yönetimin istifasını talep ediyordu.

Ne bir sadık adamını bırakabilir ne de geri dönebilirdi; zira kendisi ve adamları şirketten ayrılırsa, yerlerine alacaklı heyetinin adamları dolacaktı. Bu durumda geri dönüşü imkansızdı.

"Bize bir kurtarma planı sunmak için biraz zaman tanımak zorunda değil misiniz? Bütün bunların sebebi ne?"

Başkan Yardımcısı Jin Dongki, banka başkanlarının asıl niyetini öğrenmek istiyordu. Bu sadece bir uyarı mıydı, yoksa şirketi parçalara ayırıp tasfiye edecek kadar uç bir durum muydu, anlaması zordu.

Baş alacaklı olan Jinhan Bankası'nın başkanı konuştu.

"Bizim de hayatta kalmamız gerekmiyor mu?"

"Ne dediniz?"

"Sadece Sunyang'a karşı acımasız davranmıyoruz. Daehyeon'a da nihai bildirimi yaptık. İki grubun iflası, hepimizin bankalarını tehdit edecek düzeydedir. Bu, hayatta kalma meselesidir."

"Kendi kişisel hayatımızdan bahsetmiyoruz. Bankaların kendisi sarsılıyor. Yabancı sermayenin finans sektörümüzü ele geçirmesine izin veremeyiz, değil mi?"

"Bu, yoksa Mavi Köşk'ten bir emir mi?"

Jin Dongki'nin sormak istediği en önemli soru buydu. Eğer Mavi Köşk, bankalar aracılığıyla kendisine bir ültimatom verdiyse, şimdilik itaat etmekten başka çaresi yoktu.

"Mavi Köşk, kesinlikle karışmayacakları yönündeki tutumlarını tekrarladı. Anlıyor musunuz? Eğer hükümet düzeyinde finansal destek bekliyorsanız, vazgeçin."

Bu bir ültimatomdu. Artık onlarla müzakere etmeye gerek yoktu. Öncelik, alacaklı heyeti şirketi ele geçirmeden önce onların elini kolunu bağlayacak bir yol bulmaktı.

"Bize sadece bir hafta bekleyin. Herhalde bu kadar zamanı reddetmezsiniz, değil mi?"

Jin Dongki, banka başkanlarının cevabını beklemeden oradan ayrıldı.

***

"O heriflerin dediği doğru. Hükümet elini çekti. Battıkça batan KOBİ'leri ayağa kaldırmak için bile paraları yetmediğinden sızlanıyorlar. Bizim ve Daehyeon'un grup olarak bu durumu engelleyebileceğimizi düşündüler."

"Engelleyecek misin?"

"İşte Mavi Köşk'ün yanıldığı nokta bu. Bizi tek bir aile sanıyorlar. Daehyeon'da da durum farklı değildir, eminim. Başkan Ju Taesik'in, Ju Minsik'i kovmak için kasten kurumayı beklediği söylentileri almış yürümüş."

Başkan Yardımcısı Jin Yeongki, sanki çok eğlenceli bir drama izliyormuş gibi bir ifadeye sahipti.

"Peki ya sen abi? Benim kurumamı mı bekliyorsun?"

"Tabii ki. Seni neden kurtarayım ki? Yoksa kardeşini düşünen sevgi dolu bir abi mi bekliyordun?"

Sırıtarak kalbini delen abisine bakarken Jin Dongki dudaklarını ısırdı.

"Sunyang Kimya ve Sunyang Hassas Makine'yi sana bırakacağım. Sen ve ailenin kişisel mal varlığını da olduğu gibi alabilirsin. Buna karşılık, gruptaki tüm hisseleri bırakacaksın. O zaman bu durumun sorumluluğunu ben üstlenirim."

Büyük laflar etse de, Başkan Yardımcısı Jin Yeongki'nin trilyonluk açığı kapatması mümkün değildi.

İştirak yapılandırmasını bir kurtarma planı gibi göstererek zaman kazanacak, yoğun bir şekilde lobi yaparak banka paralarını tekrar kullanmaya çalışacaktı. Ancak açık daha da büyüyecekti.

Jin Dongki, tek amacı kendi hisselerini çalmak olan abisiyle daha fazla konuşmaya gerek duymadı. En büyük alacaklıyı bulup onunla müzakere etmenin daha iyi olacağını biliyordu.

Sadece bir alacaklının, kardeşinden daha cömert olmasını umuyordu.

***

"Başkan Yardımcısı Jin'in kişisel hisselerine dokunamayız, ancak Sunyang İnşaat ve Ağır Sanayi'nin sahip olduğu hisseler bizim, yani HW'nin olacaktır. Böylece bu iki şirkete bağlı alt şirketler ve birkaç iştirak de elimize geçmiş olur."

Abisi, Jin Dongki'nin kişisel inşaat ve ağır sanayi hisselerini isterken, alacaklı ise inşaat ve ağır sanayinin elindeki diğer iştiraklerin hisselerini istiyordu.

Gerçi iflas gerçekleşirse bankalar her şeyi baştan düzenleyecekti.

"Başkan Lee. Fikrinizin değişme ihtimali yok, değil mi?"

Jin Dongki acizce yalvarmak istemiyordu. Yalvarıp yakarmasının bu adamın taleplerini değiştirmeyeceğini biliyordu.

Neyse ki, bu kişi soğukkanlı ve mantıklı bir müzakereye açıktı. Abisi gibi hemen hisseleri bırakması için diretmeyecekti.

"Değişmez. Sunyang iştiraklerinin en az %25'ini alabilecekken, duygusallığa kapılmak profesyonel bir yöneticinin yetersizliğini gösterir."

Jin Dongki için en korkutucu kişi buydu. Sunyang Grubu'nun yönetim yapısını avucunun içi gibi bilen bir adamdı, değil mi?

Neyi önce alabileceğini hesaplamış, iştirakleri numaralandırıp planını bitirmiş olduğu belliydi.

"Grubun yönetim hisselerini asla bırakmayacağınızı da gayet iyi biliyorum. Peki, ne yapabilirim? Tek tek parçalayıp almak zorundayım."

Jin Dongki kendini toparladı ve konuştu.

"Tüm gücümle engelleyeceğim. Asla kolayca alamayacaksınız. Bu uzun bir savaş olacak ve hepimiz çok kan dökeceğiz. Benim, Jin Dongki olarak, hâlâ o kadar gücüm var."

"Bu sözleriniz, hâlâ siyasi gücü kullanarak ömrünüzü uzatacağınız anlamına geliyor sanırım... Gerçekten elinizde hâlâ güç kaldı mı? O adamların size sırt çevirmesi bir an sürer. Bunu iyi bilmelisiniz."

"Eğer doğrulamak isterseniz, buyurun deneyin. Ben sadece karşılıklı dökülecek teri ve kanı esirgemek istediğimi söylüyorum. Ne istediğinizi söyleyin. HW'nin ağır sanayi iştirakleri eksik, eğer sadece alacaklı süresini uzatırsanız, ilgili birkaç şirketi size bedelsiz verebilirim."

Başkan Lee Hakjae dudak bükerek gülümsedi.

"Sunyang'ın ihtişamı, Başkan Jin Yangcheol öldüğünde tabutla birlikte gömüldü. Eğer bunu hâlâ bilmiyorsanız, size göstereyim."

Başkan Lee Hakjae akıllı telefonunu masanın üzerine koydu ve hoparlörünü açtı. Ekranda "Başbakan" kelimesi net bir şekilde görünüyordu.

"Sayın Başbakanım. Ben Lee Hakjae."

- Ah, Başkan Lee. Ne var yine? Geçen haftaki golf maçının rövanşını almayı düşünmüyorsun, değil mi? Hahaha.

"Ah, Sayın Başbakanım, golfü bıraktım artık. Aramızdaki yetenek farkı o kadar açık ki, rövanşı düşünmeye cesaret edemem."

Samimi telefon konuşmasını dinleyen Jin Dongki'nin yüz ifadesi dondu.

"Sayın Başbakanım. Daehyeon'dan Başkan Ju Taesik ile konuşmayı bitirdim. İnşaat iştiraklerini HW olarak tamamen devralıp kurtaracağız. Yani Daehyeon Grubu yüzünden yangının yayılması gibi bir durum olmayacak."

- Ne güzel. Minnettarım. Bir kez daha IMF benzeri bir durumun ortaya çıkmasından endişe ediyorduk... Peki, Sunyang'ı da hallettin mi?

"Henüz değil. Daehyeon'da şirketlerin ayrılması net olduğu için büyük zorluk yaşamadık, ama Sunyang'da yönetim hisseleri çok karmaşık. Yine de, erken çözmek için elimizden geleni yapacağız."

- Lütfen ilgilen. Zaten o Jin Dongki arkadaş ortalıkta dolanıp durduğu için oldukça zor durumda kalıyoruz. Hükümetimizin pozisyonunu net bir şekilde ilettiğimizi sanıyordum... Ya hiç sezgisi yok ya da çok açgözlü... Tüh, ne zaman geri çekileceğini bilmiyor.

"Benim yetersizliğimden kaynaklanıyor. Rahatsızlık verdiğim için özür dilerim Sayın Başbakanım."

- Hayır, hayır. HW Grubu, tamamen çökmüş inşaat sektörünü ayakta tuttuğu için asıl biz size minnettarız. Ayrıca, Başkan Lee'nin dediği gibi, Miracle'ın 12 milyar doları ülkeye soktuğunu doğruladık. Sayenizde rahat bir nefes aldık. Teşekkürler.

"Lafı bile olmaz. Kur koruması için yapılması gereken bir şeydi."

- O zaman zahmet et biraz. Sunyang işini bana bildirmeye devam et. Şayet o Jin Dongki arkadaş laf anlamazsa bana haber ver. Vergi Dairesi'ni bile harekete geçirip tepeden tırnağa inceleriz. Elini bir kez sürtse bile eski kirleri simsiyah çıkacaktır... Rezil olmak istiyorsa, rezil ederiz.

Görüşmeyi sonlandıran Başkan Lee Hakjae, gülümseyerek Jin Dongki'ye bakmaya başladı.

"Peki, Başkan Yardımcım, kendi gücünüzle önce Başbakan'ı ikna etmeniz gerekecek gibi? Gerçi Başbakan'ın isteğinin Mavi Köşk'ün isteği olduğunu biliyorsunuzdur..."

Rengi bembeyaz kesilen Jin Dongki, görüşmesi sona eren akıllı telefonun ekranından gözlerini alamadı.