Bölüm - 300

[299]Benim Bile Bilmediğim Kalbim 1

Vice Chairman Jin Young-ki neden bu kadar neşeliydi bilinmez, yüzünden gülücük eksik olmuyordu.

“Hadi hadi, şunu çabucak halledelim de bir kadeh içki içelim. Birbirimize yabancı değiliz, biraz fedakarlık yapsak yeter. Babamın en güvendiği Chairman Lee, gözünden sakındığı torunu ve ben, en büyük oğlu. Aslında hep birlikte çalışsak ne güzel olurdu...”

Bu sözlerinin samimi olduğu kesindi.

Tabii ki, Vice Chairman Jin Young-ki'nin hayalindeki tablo şuydu: Chairman Lee Hak-jae, tıpkı büyükbabasına yaptığı gibi, hâlâ bütün angarya işleri üstlenen sekreter rolünde olmalıydı; akıllı yeğeni ise kendi kişisel servetini büyüten özel fon yöneticisi olmalıydı.

“Üzgünüm ama ben sizinle birlikte çalışmayı tek bir an bile hayal etmedim.”

Chairman Lee Hak-jae güldü ama büyük amcasının yüzündeki gülümseme anında silindi.

“İlla bu tarzda mı konuşman gerekiyor?”

İki kişinin birbirine bakan gözlerinden kıvılcımlar saçıldı.

Chairman Lee'nin bu sözü büyük amcasını kışkırtmak için mi söylediği yoksa tamamen samimi mi olduğu bilinmiyordu ama daha en başından aralarındaki uyumsuzluk kendini belli ediyordu.

“Bitirelim artık. Çabucak şartları konuşup anlaşmayı sonlandıralım.”

Chairman Lee, büyük amcasının bakışını umursamadı. Heyecanlandığında en ufak bir şarttan bile taviz vermek istemezdi.

“Hım... Pekâlâ, çabucak bitirelim. Kaç katını istiyorsun?”

İnşaat ve Ağır Sanayi iştiraklerinin elindeki Elektronik ve Ticari Mal hisselerinin fiyatı, Elektronik ve Hizmet iştiraklerinin elindeki İnşaat ve Ağır Sanayi hisselerinden çok daha yüksekti.

Büyük amca, ilk olarak iki hisse değeri arasındaki farkı sordu. Bu fark üzerinde anlaşılırsa, işlem kolayca gerçekleşecekti.

“Şu anki piyasa işlem fiyatının iki katından başlayalım.”

“Ne?”

“Sunyang Electronics’in hisse senedi fiyatları sürekli yükselişte... Buna karşın inşaat hisseleri düşüşte.”

Hisse başına 10.000 Won civarındaki Sunyang İnşaat ve Ağır Sanayi.

Hisse başına 1.000.000 Won'a yaklaşan Sunyang Electronics. Zaten aralarında 100 kat fark vardı. Bunun iki katı ise 200 kat demekti.

Bu, bir adet Elektronik hissesi verdiğinizde karşılığında 200 adet İnşaat hissesi talep etmek demekti. Vice Chairman Jin Young-ki'nin ağzının açık kalması şaşırtıcı değildi.

10.000 Wonluk fiyat bile, Sunyang İnşaat'ın kurtarma aşamasında olduğunun duyulmasıyla biraz yükselmişti. Ancak genel inşaat hisselerindeki düşüş hâlâ devam ediyordu.

“Şimdi ne yapmaya çalışıyorsun? Hisse takasıyla büyük bir vurgun yapma peşinde misin? Bizim amacımız birbirimizin hisselerini geri almak değil mi? İşlem fiyatının iki katı mı? Bu söylenecek laf mı…!”

“Piyasa ekonomisinin vitrini olan şirketlerimizin temsilcileri olarak, piyasa fiyatını baz almamız elbette doğaldır, öyle değil mi? Eğer bu hoşunuza gitmediyse, Vice Chairman’ın istediği oranı söylemesini bekliyorum.”

“Chairman Lee. Önce tüm hisseleri takas edelim, sonra ek ödeme yaparım. Sadece o miktarı söyle. 200 kat gibi saçma sapan şeyler söyleme.”

“Size 200 katın sadece başlangıç olduğunu söylemiştim, değil mi?”

“Ne?”

“İnşaat hisseleri anlık bir yükseliş yaşadıktan sonra tekrar düşüyor. Miracle’ın tahmini, fiyatın bir süre 5.000 Won civarında kalacağı yönünde.”

Chairman Lee Hak-jae, amacını henüz kavrayamayan Vice Chairman Jin Young-ki’ye sinirlenmiş gibi kaşlarını çattı.

“Hisse senedi takasını ne kadar yavaşlatırsak, takas oranı benim için o kadar avantajlı hale gelir. Bu yüzden bu sadece başlangıç.”

Birbirlerinin elindeki hisseleri çok iyi biliyorlardı.

Vice Chairman Jin Young-ki, ek olarak ne kadar ödeme yapması gerektiğini hesapladı. Bu miktar, altından kalkamayacağı kadar yüksekti ve bu yüzden tıkanıp kalmıştı.

Dönem, tuşlu telefondan akıllı telefona geçiş dönemiydi. Yalnızca Kore'de değil, dünyanın dört bir yanına yayılmış üretim tesislerini akıllı telefon çağına uyarlamak için astronomik yatırımlar yapılıyordu. Grubun yedek fonları çok fazla değildi.

Chairman Lee Hak-jae, anlaşmayı bozmak için en yaygın ve en iyi yöntemi kullandı:

Paralar uyuşmuyordu.

Diğer şartlar ne kadar iyi olursa olsun, para uyuşmazsa işlem gerçekleşmezdi. Müzakere, parayı eşleştirme süreciydi ve sözleşme, her iki tarafın da kabul edebileceği bir miktarda imzalanırdı.

“Vice Chairman. Kendi şirketinizin hissesini geri almak ne kadar önemli olursa olsun, rakamların eşleşmesi gerekir. Daha fazlasını istemiyorum. Piyasa değerine uymasını istiyorum. Zorluk çıkarmanız, işlem yapmayalım demek değil midir?”

Chairman Lee Hak-jae bana döndü. Fikrimi söylememi istiyordu.

“Açıkçası, ben Sunyang İnşaat ve Ağır Sanayi hisseleriyle ilgilenmiyorum.”

Benim de olumsuz bir görüş bildirmem üzerine büyük amcamın yüzü daha da gerildi.

“Çünkü Sunyang İnşaat ve Sunyang Ağır Sanayi hisselerinden bolca satın aldım bile. Haha.”

“Ne?”

İkisi de aynı anda bana baktı.

“Diplerdeyken neden almayayım ki? Ben bir yıl beklerim.”

“Bir yıl mı?”

Büyük amcam sordu.

“Bir yıl kadar sonra normalleşmez mi? O zaman eski fiyatı olan 30.000 Won'u fazlasıyla aşacaktır. Yılda beş altı kat kazandıran yatırımlar pek yaygın değildir. Sunyang Menkul Kıymetler'den de epey satın aldım.”

Kurumsal yatırımın sorunu performanstır. Kısa vadede bile sürekli kâr göstermeleri gerektiği için uzun vadeli yatırım yapamazlar ama patronları olarak ben, kısa vadeli sonuca odaklanmamalarını söyleyince, onlar da istikrarlı uzun vadeli yatırımlara başlamışlardı.

“Ayrıca, ikinizin elindeki Sunyang Finans iştiraklerinin hisseleri için de endişelenmiyorum.”

Üçlü arasındaki anlaşmanın bozulduğunu fark eden büyük amcam dudaklarını ısırdı.

“Sunyang Finans iştiraklerinin hisselerinden bir tane bile elinde bulunduran küçük yatırımcılar şimdiden beni destekliyor. Kore’nin genç yatırım dehasını kovacak kadar aptal değiller. Finans grubunu devraldıktan sonra hisse fiyatı üç kattan fazla sıçradı. Küçük yatırımcılar beni desteklediği sürece, yönetim haklarını savunmakta bir sorun yaşamayız.”

İki kişiye de hızlıca göz gezdirdikten sonra sorumluluğu üzerimden attım.

“İkiniz anlaşamıyorken benim devreye girmeme gerek yok. İkiniz anlaşın ve tekrar toplanalım. Ancak hisseleri piyasa fiyatından vermeyeceğim. Uzun vadeli yatırımdan elde edilebilecek kârı içeren bir prim talep ediyorum.”

Oyun bozulmuştu. İsteyen tek bir kişi olduğu için, üç kişi kafa kafaya verse de bir sonuca varılamazdı.

“İkiniz konuşmaya devam edin. Görünüşe göre biraz zamana ihtiyacınız var.”

Büyük amcam beni durdurup uzun bir hikâye anlatmaya başlamadan önce, odadan ayrıldım.

* * *

Chairman Lee Hak-jae toplantı odasına girdiğinde onlarca kişi ayağa fırladı.

Lee, en üstteki koltuğa doğru yürüdü ve oturduğunda, insanlar sandalye gıcırtısı bile çıkarmamaya dikkat ederek ihtiyatla tekrar yerlerine oturdu.

Chairman Lee etrafa şöyle bir bakındı ve yeni bir duyguya kapılmış olacak ki, bir süre konuşmadı.

Bu salonda toplanan insanlar bir süredir ona baş eğiyordu. Ancak bakışları her zaman arkasındaki Chairman Jin Yang-cheol'a dönüktü. Bugün farklıydı. Gözleri yalnızca ona odaklanmıştı.

“Uzun zaman sonra gördüğüm ne kadar çok tanıdık yüz var.”

‘Tanıdık’ kelimesi çok belirsizdi.

Bu ifadeden mutluluk mu yoksa dişini sıkmış bir hoşnutluk mu anlaşılacağı, kişiden kişiye değişiyordu.

“Öncelikle, devralma sürecinde aktif işbirliği yaptığınız için teşekkür ederim. Şimdilik Sunyang adını bırakmayı düşünmüyoruz. Ancak isim dışında pek çok şey değişecek.”

Toplantı odasındaki insanlar ismin kalmasından memnundu ancak değişecek lafı hoşlarına gitmemişti.

Çünkü bu, öncelikle insanların değişeceği anlamına geliyordu; yani personel değişimi.

“Birincisi, tüm iştirakler sıfırdan gözden geçirilecektir. Belirli bir rolü olmadan yalnızca para sızdıran tüm iştirakler tasfiye edilecek ve bu süreçte herhangi bir yolsuzluk tespit edilirse adli kovuşturma başlatılacaktır.”

Şimdiden yüzü bembeyaz kesilenler vardı.

“Ana şirket için de durum aynı. Denetim ekibi, şirketin kötü durumunda payı olan herkesi titizlikle ortaya çıkaracaktır. Ayrıca, yeteneği olmamasına rağmen sahibi ailenin sadakati karşılığında yüksek makamlara oturanlar derhal masalarını boşaltacaklardır.”

Bu, Vice Chairman Jin Dong-ki’nin yakın çevresinden başlanarak temizlik yapılacağı anlamına geliyordu, yani birçok yönetici işini kaybedecekti.

“Ben HW Group’un yönetim kurulu başkanıyım ama HW Group hisselerinden tek bir pay bile elimde yok. Ben tam anlamıyla profesyonel bir yöneticiyim. Artık siz de öyle olacaksınız. Grubun personel düzenlemeleri tamamlandığında, sadece ciro, kâr ve hisse fiyatı gibi performanslar üzerinden değerlendirileceksiniz ve ben iş talimatı vermek için bu binayı bir daha ziyaret etmeyeceğim.”

Sunyang genel merkezinin büyük toplantı odası sevinç, hayal kırıklığı, korku ve heyecanla doluydu. Kovulanların ve yerlerini alacak olanların duyguları birbirine karışmıştı.

* * *

Chairman Lee Hak-jae büyük toplantı odasında fetihçi rolünü oynarken, benim odamda kovulan kralın oğlu endişeli bir yüzle oturuyordu.

“Zor zamanlar geçirdin, değil mi? Tutukevinde kaç gün kaldın?”

“Çok kalmadım. Ama soruşturmalar devam etti.”

“Davanın ertelendiği söyleniyor?”

“Evet. Babam alacaklılara teslim olunca sonuç bu oldu.”

Jin Tae-jun durumu kabullenmiş gibi görünüyordu. Bana ne öfke gösterdi ne de kızgınlık.

“Büyük amcadan her şeyi duymuşsundur?”

“Evet. Senin gerçek yüzünü de öğrendim.”

Öğrendiyse biraz saygılı bakmalıydı ama şirketi elinden alınan babası yüzünden olsa gerek, sadece ruhu çekilmiş gözlerle bakıyordu.

“O zaman büyük amcanın düşüncelerini ve planlarını değil, senin düşüncelerini söyle. İstediğin gibi yaparım.”

“Babamla yaptığın o anlaşma gerçek mi?”

“Pozisyonunu koruyacağına dair olan mı? Evet, gerçek.”

“Hiçbir şart olmadan mı?”

“Hayır, var.”

Jin Tae-jun’un cansız gözleri değişti.

“Tüm iş raporlarını sadece bana ve Chairman Lee Hak-jae’ye sunacaksın.”

“Yani bu, şirketle ilgili her konuda babama karşı ağzımı kapalı tutmam gerektiği anlamına geliyor.”

“Bu zaten beklenen bir şey değil mi?”

“Başka?”

“En önemlisi. İşini iyi yapacaksın. Çok iyi yapmalısın. Benim beklentilerim yüksektir. Yeterli olmadığını düşündüğüm an görevden alınırsın.”

“Başka var mı?”

“Benim yok. Ama Chairman Lee Hak-jae’nin olabilir.”

Artık bir Holding’in üçüncü nesil varisi değildi. Sahip olduğu tek ayrıcalık, holding sahibinin kuzeni olmasıydı.

Sıradan bir insanın büyük çaba ve zaman harcayarak elde edebileceği bir pozisyonu kolayca elde etmişti. Ancak onu koruma yöntemi aynıydı. O pozisyona yakışan yeteneği göstermeliydi.

Ayrıcalıksız, soğukkanlı bir değerlendirme. Jin Tae-jun’un daha önce hiç deneyimlemediği bir şeydi ama artık başkaları tarafından değerlendirilmek onun için günlük bir olay haline gelecekti.

Kaskatı kesilmiş bir halde ayağa kalktı ve konuşmaya başladı.

“Önce Chairman Lee Hak-jae ile görüşmem gerekecek.”

“Görüşmeden sonra haber ver.”

“Tamam.”

Dışarı çıkmak üzereyken onu çağırdım.

“Tae-jun.”

Yavaşça arkasını döndü.

“Bundan sonra, hayatın boyunca hiç kullanmadığın bir kelimeyi dilinden düşürmemelisin. Sıradan insanlar gibi. O kelimeyi aklına getiremezsen, Chairman Lee’nin mülakatını geçmen mümkün değil.”

Beklenmedik söz karşısında şaşırmış olacak ki, bir süre hareketsiz durdu.

Aptal biri değildi. Hayatı boyunca unuttuğu kelimeyi hatırlayınca gülümsedi.

“Teşekkür ederim, Do-jun. Bana bu şansı verdiğin için...”

Bu kadarı, işini kötü yaptığı eleştirisini almayacağı anlamına geliyordu.

* * *

“Nasıl? Tae-jun nasıl biri?”

“Sakin mi? Hiç sorun çıkarmadan, sıradan bir hayat süren biri olduğu için dikkatimi çekmemişti.”

“İşi ona emanet edebilir miyiz?”

“Dürüst olmak gerekirse, onun gibi bir sürü insan var. Aile bağlarından dolayı ona destek vermenin dışında özel bir sebebi var mı?”

“İkinci büyük amcanın ricasını kırmayacağım ama Chairman, eğer gönlünüz elvermezse onu ben yanıma alırım. Mali İşler Direktörü ile aynı seviyede pozisyonlar her zaman mevcut.”

“Hayır. Özellikle yanlış bir şey yapmadığı için sözümüzü tutmalıyız. Biraz daha izleyelim.”

Chairman Lee de Vice Chairman Jin Dong-ki’yi düşünerek çok katı davranmak istemiyor gibiydi.

“Bu arada, Do-jun.”

“Evet.”

Aniden sesini alçalttı ve yüz ifademi kontrol etti.

“Sunyang Mulsan hisselerinin %2,8’ini elinde tutan bir yer var. Temasa geçtim... Ne dersin?”

“Sormanıza gerek var mı? Koşulsuz şartsız satın almalıyız. Neresi?”

“Hankook Toji Sintak.”

Hankook Toji Sintak, Ulusal Toprak, Altyapı ve Ulaştırma Bakanlığına bağlı Kore Arazi ve Konut Şirketinin gayrimenkul yatırım ve finans uzmanı yan kuruluşuydu. Ancak bu hükümetin başa gelmesinden sonra, Konut Şirketinin elindeki hisselerin özel sektöre devredilmesiyle özelleştirme hız kazanıyordu.

“Onların Kore’deki apartman inşaatlarıyla yakın ilişkileri var, bu yüzden şimdi bizimle iyi ilişkiler kurmak istiyor olmalılar.”

Sunyang ve Daehyun’u satın alarak inşaat sektöründe birinci sıraya yükselen HW’den bahsediliyordu. Hankook Toji Sintak’ın bu tepkisi doğaldı.

“Ancak onlar özellikle seninle görüşmek istiyorlar.”

Ne? Neden benimle? İnşaat benim alanım değil ki?