Bölüm - 213

[212] Çeşitli Yönler 4

“Jin Do-jun Bey, boş yere holding patronu taklidi yapmayın.”

Memnuniyetsizliğini gizlemeye çalışsa da yüzünün rengi atmıştı. Henüz yozlaşmış bir politikacı değildi.

“Holding patronları benim gibi parayı doğrudan masaya yatırmaz. Onların söylemeden her şeyi halleden çok sayıda astı vardır. Benim gibi parayı direkt telaffuz ediyorsam, bu bir lütuftur. Mesela harçlık gibi düşünün. Harçlık verirken karşılık beklenmez.”

“Paraya etiket yapıştırmayın. Paranın büyüklüğü bizzat ismidir. Büyükse rüşvet, küçükse harçlık. Öyle değil mi?”

“Büyüklük görecelidir ama... Bu tarz şeyler üzerine laf dalaşı yapmak niyetinde değilim. Rahatsız olduysanız özür dilerim.”

Benim için aileme verdiğim harçlık seviyesindeki bir para, bir başkası için hayatını değiştirecek bir meblağ olabilir. Bu adamın sözleri yanlış değildi.

Ekonomi Müsteşarı eliyle hafifçe bir işaret yaptı.

“Özür dilemeniz için söylemedim. Yalnızca karşılıklı dikkatli olmamız gerektiği anlamındaydı. Her neyse, meseleyi anladım.”

“Bunu olumlu bir cevap olarak algılayabilir miyim?”

“Hayır. Şu an için bir şey söylemek zor. Ancak bence kesinlikle denemeye değer bir iş.”

Bu kadarlık bir cevap yeterli değil. Kesin onay almam gerek. İşi olur da yanlış giderse, sadece 800 milyar won nakit parayı kurtarır, geri kalan her şeyi kaybederim. Kart şirketleri, hisseler... O birkaç yüz milyar wonu kurtarabilmek için üç yıl hazırlık yapmadım.

“Müsteşar Bey.”

“Evet.”

“Denemeye değer bir iş mi? Sizinle bunu teyit etmek için buluşmadım. Bu, denemeye değer olmaktan öte, mükemmel bir çözüm yolu. Ben bunun için Finansal Hizmetler Komisyonundan Miracle Investment'ın CEO'su Oh Se-hyun'a kadar herkesle görüşüp onları ikna ettim.”

Ekonomi Müsteşarının aksine, memnuniyetsizliğimi zerre kadar gizlemedim.

“Bu hükümetin göreve gelir gelmez yüzleştiği bir kriz değil mi? Ben size bu krizi göğüsleyerek aşabileceğiniz bir fırsat yarattım. Dahası, iktidarın gücünü gösterebileceği bir şans da cabası. Ama siz ‘denemeye değer’ mi diyorsunuz?”

Ani tavır değişikliğimle şaşkına dönen Ekonomi Müsteşarı bir şeyler söylemeye çalıştı ama ona fırsat vermedim.

“Böyle ağırdan almanız, Miracle’ın da hoşuna gitmeyecektir. Bu, batmak üzere olan bir şirketi devralmayı gerektiren, yüksek riskli bir iş. Miracle fikrini değiştirmeden önce acele etmesi gereken hükümet değil mi?”

“Bakın, Jin Do-jun Bey. Sakin olun...”

Onun telaşlandığını görünce aniden ayağa kalktım.

“Size bir saat süre veriyorum. Bu süre içinde kesin onay alamazsam, bu işi hiç olmamış sayacağım.”

“B-bir saat mi?”

“Siz Cumhurbaşkanı Başdanışmanı değil misiniz? İlgili bakanları çağırın ve doğrudan Cumhurbaşkanına rapor verin. Bir saat yeterli diye düşünüyorum. Zamanı daha fazla uzatmak, mevcut iktidarın itici gücünden şüphe etmemize neden olacak ve bu şüphe, bu işi doğru düzgün halledemeyeceğinize dair güvensizliği artıracaktır. O zaman ben de bu işi ilk rafa kaldıran kişi olurum. Hoşça kalın.”

Ona saygıyla başımı eğdikten sonra arkamı döndüm.

Birini köşeye sıkıştırırken boşluk bırakmamak gerekir.

***

Bir saat, bir yıl gibi geldi.

Kendimden emindim ama temkinli memurların huyunu da tamamen göz ardı edemezdim. Sakin oturmak zor geldiği için sürekli volta atıyordum.

“Yahu, başımı döndürdün. Otur artık.”

Oh Se-hyun rahattı. Bu iş kötü gitse bile 800 milyar wonu cebe atacağımızı, bu yüzden kesinlikle zarar eden bir iş olmadığını söyleyerek beni teselli etti.

Ama benim için bu, dedemin çalışma odasına %7 daha, tam olarak %7 daha yaklaşmak demekti, bu yüzden 800 milyar won ile kıyaslanmayacak kadar önemliydi.

“Merak etme. Bu vakanın senaryosu çok iyi. Kötü adam yok, kaybeden yok. Biz hariç.”

“Biz mi?”

“Evet. Sen, kart işinin gelecekte büyük potansiyeli olduğuna karar verdiğin için bunu yapıyorsun. Eğer kart sektörü bu durumda kalmaya devam ederse, devasa zarara uğrarız.”

“Amca.”

“Efendim.”

“Şu an cüzdanınızda ne kadar nakit var?”

“Ne? Durup dururken bu da nereden çıktı?”

“Bir bakın. Banknotlardan çok kartınız var, değil mi? Acil durum için yanınızda taşıdığınız çekleri saymazsak, sadece kartlar kalıyor, değil mi? Kart sektörünün vizyonu işte budur.”

Oh Se-hyun cüzdanını karıştırırken cep telefonum çaldı.

Ekonomi Müsteşarı ile ayrılmamızın üzerinden tam bir saat geçmişti.

“Evet, Müsteşar Bey.”

— Az önce toplantıyı bitirdik ve bu planın uygulanmasına karar verdik.

Telefondan yorgun bir ses geliyordu.

“Evet. Şu an Miracle’ın CEO’su Oh Se-hyun ile birlikteyim. Kararınızı hemen kendisine ileteceğim.”

— Bir de Finansal Hizmetler Komisyonuna, devralma prosedürlerini yılın ilk yarısında bitirmek istediğinizi söylemişsiniz, doğru mu?

“Evet. Bir sorun mu var?”

— Hayır. Daha hızlı halledip halledemeyeceğimizi kontrol ediyoruz. Şok dalgasını azaltmak için yıldırım hızıyla hareket etmeliyiz; nihai kararımız budur.

Duyduklarım arasında en sevindirici haber buydu.

“Bize bir zaman çizelgesi verirseniz, ona uyum sağlarız. Şu andan itibaren bir ay içinde halletsek bile sorun olmaz. Devralma fonlarının hazırlandığını duydum.”

— Çok iyi. O halde size tekrar ulaşacağız.

“Teşekkür ederim, Müsteşar Bey. Ayrıca biraz önceki kabalığım için de özür dilerim.”

— Ne demek. İş meselesiydi. Haha.

Ferah bir kahkaha sesi duyuldu.

— Yakında bir hükümet açıklaması olacak. Bu bizim için işaret fişeği olacak, o yüzden iyi koordine olalım.

Görüşmeyi bitirdim ve Oh Se-hyun'a gülümsedim.

“Hallettik.”

Oh Se-hyun ellerini çırptı ve kahkahayı patlattı.

“Hahaha! Bu, yatırım yapmadan ganimet toplamak gibi bir şey. İki büyük amcan da bir anda aptal durumuna düştü.”

“En çok büyük amcam şaşıracaktır. Tam iki ayda 800 milyar wonu havaya uçurdu. Haha.”

O kibirli ifadesinin nasıl değişeceğini gerçekten merak ediyordum.

***

“Başkan Yardımcım. Öylece oturup izleyemeyiz. Bizim de güçlü bir öz kurtarma planı sunmamız gerekiyor. İşler ciddileşiyor.”

“Nakit avans hizmetini durdurmamızın üzerinden çok zaman geçti. Finans sektörünün itirazları da azımsanmayacak düzeyde.”

Başkan Yardımcısı odasında toplanan birkaç kart şirketi yöneticisi, terleyerek yaşadıkları zorlukları Başkan Yardımcısı Jin Dong-ki’ye aktarıyordu. Onlar da krizin ciddiyetini hissettikleri için daha fazla onun keyfini bekleyemezlerdi.

“Hizmetin durdurulmasını tüketiciler artık oldu bitti kabul etmedi mi? Sadece ürün alımında kullandıklarını söylüyorlar, değil mi? Bu şekilde biraz daha dayanalım. Tek bir hamlede her şeyi çözeceğim.”

Yöneticilere kıyasla daha sakin görünüyordu ama Başkan Yardımcısı Jin Dong-ki’nin de geceleri uyuyamadığı belli olan yorgun gözleri vardı.

“Başkan Yardımcım! Başımız dertte!”

Birdenbire kapı çarpılarak açıldı ve bir sekreter koşarak içeri girdi. Kapıyı çalmamış olmayı umursamadan hemen televizyonu açtı.

“Ne oluyor?”

Bir yönetici kaşlarını çatarak bağırdı ama TV ekranını görünce o da ağzı açık kaldı, tek kelime edemedi.

TV’de sabah dizisi devam ediyordu, ancak alt kısımda bir son dakika yazısı akıyordu.